ando o lobo comía verzas e as vacas miañaban había casas nas que soñaban as crianzas con mesas que, só con mandarllo, se cubrían de manxares; ou burras que levantaban o rabo e cagaban ouro a moreas se sabías o que había que dicirlles nas orellotas: Briclebrit!

Éticapeleticapeluda!

Mentres tanto na mesma mesa da cociña, e a uns céntimos a peza, as súas nais cosían petos e botóns, bordaban moedeiros para fóra ou ensamblaban xoguetes. E contaban por milésima vez aquilo de cando as ras tiñan pelo e as galiñas barbas houbo un xastre con tres fillos e unha única cabra...

As obreiras, nais das futuras obreiras, tenden o pan con chocolate e énchense de dicirlles hai que traballar para vivir e tamén isto era un rei que tiña tres princesas, pechounas en tres artesas e botounas ao mar. Vólvocho contar?

Pero que sucede cando o traballo invade a mesa da cociña e a vida doméstica coma un gramón de raíz ávida e a mesiña dos manxares rompe e a burra escapa axitando as orellotas e hai que andar atraéndoa con astucias e cenorias? Outro conto terá que comezar...

Pois este é o conto de fadas dunha familia obreira galega naqueles tempos nos que era máis doado crerlles os contos ás avoas que as promesas aos patróns.

O proxecto do Galiverso estrea unha nova experiencia de realidade virtual, Galiverso no corazón da pedra que propón unha viaxe ás entrañas da nosa terra para descubrir marabillas naturais, arqueolóxicas, etnográficas e históricas do noso territorio nas que a pedra, a que nos moldea e que, grazas á cantería esculpimos desde tempo inmemorial, será a protagonista.

A través do Galiverso no corazón da pedra poderás entrar sen risco en lugares inaccesibles como a cova de Eirós, cos seus gravados e pinturas rupestres, e nalgunhas das salas máis espectaculares da cova do Rei Cintolo. Tamén explorar enclaves singulares como o xacemento romano de Aquis Querquennis, a praia de area negra de Teixidelo ou o afloramento granítico do Penedo de Noiteboa. Ao poñer as lentes tan só tes que escoller no mapa virtual un dos sete destinos que ofrece a experiencia.

Para conseguir trasladalos á contorna dixital, o equipo de produción e gravación contou coa colaboración de expertos en arqueoloxía, historia e patrimonio, como os investigadores Arturo de Lombera Hermida e Tania Mosquera Castro, integrantes do equipo de escavación do xacemento de Eirós, así como persoal da asociación de espeleoloxía ao cargo das visitas á cova do Rei Cintolo, que fixeron de guías e axudaron a documentar da mellor maneira posible cada un dos enclaves.

O Galiverso no corazón da pedra tira proveito, ademais, das tecnoloxías dixitais para introducir elementos interactivos que fan máis interesante e espectacular a experiencia. Móvete con espírito curioso e intenta tocar coas túas mans virtuais calquera cousa que che chame a atención. De seguro atoparás máis dunha sorpresa!

Erupcións volcánicas, impactos de meteoros, grandes dioivos, xigantescos dinosauros, abraiantes criaturas mariñas... Orixes recrea unha natureza salvaxe onde volven á vida seres hoxe desaparecidos, pero tamén descubrimos outros que habitan a Terra desde hai millóns de anos, desde moito antes de que o ser humano pisara o noso planeta.

A experiencia sensorial inmersiva Orixes atravesa catro mil millóns de anos de evolución do noso planeta: desde unha inhabitable bóla incandescente, ata a extinción do temible tiranosauro-rex, pasando pola explosión da vida nos océanos ou a aparición dos primeiros grandes bosques na superficie terrestre.

A experiencia é accesible a partir dos 8 anos de idade, e as nenas e nenos menores de 12 deben realizala co acompañamento e vixilancia dunha persoa adulta responsable que deberá adquirir tamén unha entrada.

Pilar Albarracín (Sevilla, 1968) foi unha das creadoras claves na renovación das linguaxes artísticas en España durante os anos noventa. Nunha escena ata entón dominada pola pintura e a escultura, o seu traballo foi pioneiro no uso da fotografía, a performance ou a instalación como medios de expresión artística, e contribuíu a formular algunhas das cuestións fundamentais para entender a evolución das prácticas artísticas nas últimas décadas. 

Mandala (Arc en ciel) (2012) forma parte dunha serie máis ampla integrada por outras cinco pezas que actualmente pertencen ás coleccións do CAAC de Sevilla e o MUSAC de León. A obra exposta no hall do CGAC está constituída por un conxunto de bragas usadas de diversas cores e tamaños dispostas en círculos concéntricos. Neste contexto, as pezas de roupa interior femininas adquiren un significado novo e profundamente simbólico, modelando un universo sagrado onde se combinan harmoniosamente o individual e o colectivo.

A tatuaxe debe o seu nome ao tatau polinesio que a tripulación europea do capitán Cook descubriu no século XVIII. A evolución desta práctica foi o resultado de intercambios entre países, entre correntes marxinais e dominantes, entre centros e periferias. Sobreexposta actualmente por mor do desenvolvemento de Internet e o interese mediático que esperta, a tatuaxe escribe a súa historia contemporánea ao ritmo dos avances tecnolóxicos.

A exposición Tattoo. Arte baixo a pel segue a tatuadores e persoas tatuadas a través de épocas e continentes para explorar as confluencias que converteron a tatuaxe nunha forma de expresión artística e nun fenómeno global.

Producida polo Musée quai du Branly-Jacques Chirac, a mostra reúne 240 obras históricas e contemporáneas procedentes de 18 países do mundo entre pinturas, debuxos, libros, modelos en silicona tatuados, ferramentas para tatuar, máscaras, fotografías, selos e nove audiovisuais. Está comisariada por Anne Richard, destacada axente cultural da arte europea de vangarda e fundadora da influente revista HEY! Modern Arte & Pop Culture.

Do soño á apocalipse. Os vieiros da literatura fantástica en galego é unha exposición da Biblioteca de Galicia que pretende reivindicar a importancia deste xénero literario, moitas veces estigmatizado como ‘menor’ e decotío asociado a un público infantoxuvenil.

Esta mostra, a través de máis de 100 pezas bibliográficas custodiadas na Biblioteca de Galicia, así como gravados, manuscritos e outros materiais achegados por autores e autoras expostas, pon en valor a literatura fantástica tanto escrita orixinalmente en galego como a traducida ao noso idioma. 

A maioría das editoriais galegas careceron de coleccións específicas destinadas á literatura fantástica ata principios de século. Esta mostra pretende desterrar os prexuízos que existen sobre o xénero.

A mostra, composta por seis vitrinas, fai un percorrido pola vida e a obra do artista a través da que podemos entrever as súas motivacións, gustos e o gran esforzo que dedica a cada creación.

Xosé Vizoso (Mondoñedo, 1950) conta que xa de pequeno pasaba o tempo buscando formas e debuxos nas paredes. Recentemente creou varias viñetas que ilustran a súa vida dende os inicios e que se poden ver na exposición.

Esta exposición é unha reflexión artística e histórica sobre a identidade de Galicia

Comisariada por Germán Labrador Méndez, esta mostra combina arte, memoria e modernidade para ofrecer unha nova perspectiva da nosa historia.

AUTORES

Manuel Abad, Enrique Acuña, Xosé María Acuña, Agrupación Guerrilleira do Noreste Peninsular, artesán anónimo, artista anónimo, Arraianos, Manuel Ayaso, Marcos Álvarez, Xurxo Ayán, Álvaro de la Parra, Álvaro de la Vega, Nieves Amado Roldán, Anxo Baranga, Jorge Barbi, Clemente Bernard, Mestre Bretón, Camilo Díaz Baliño, Cerámica de Buño, Cerámicas Celta, canteiros anónimos, Castelao, Plácido Castro, Grupo Chévere, Cristina Lucas, Cobian Areal, José Collazo Toro, Xosé Conde Corbal, Eva Civadanes, Franco del Carro, María Antonia Dans, Andrés Dearca, Isaac Díaz Pardo, Laura Freire, Pedro Ferrer, Xoán Carlos Gil, Juan Antonio Gómez Vázquez, Hipólito González Fernández, Antonio Grunfeld, Lúa Gándara, HISTAGRA, Catherina Susanna Kuijper, Irmáns Misterio, Irmáns Naveira, Kukas, Diego Vites, Joan Morera Arbones José Meijón, David Martínez Peón, Xaquín Marín, Urbano R. Moledo / Manuel Torres, Manolito Ngema, Antonio Nodar, Lino Novas Calvo, Uxío Novoneira, Manuel Lema Otero, Celso Otero Domínguez, Raimundo Patiño, L. Edwin Pastuña, Irene Pin, Estampa Popular Galega, Francisco Pérez Porto, Xavier Pousa, Benito Prieto Coussent, Julia Ramalho, Abe Rábade, Anxo Rabuñal, Viki Rivadulla, Juan Rivas, Maruja Roca, Carmen Rodeja, Carmen Romero, Mercedes Ruibal, Santa Inquisición Española, Fernando Sánchez Castillo, Xosé Salgado, Camilo Seira, Manuel Sendón José Signo, Carlos Sobrino, Alfredo Souto, Sr. José, Eduardo Valiña, Jorge Varela, Nicolás Combarro, Xoan-Xil López, Xaime Quesada, Xosé Vizoso Asociación, O General, O Moucho, O Xestal, Juanito y su Pajarito, Colectivo NEG.

A exposición Estrutura dun zumbido de Alberto Ovejero está marcada por un forte carácter autobiográfico, apoiándose en diferentes formatos como ilustracións, pinturas, colaxes e pezas audiovisuais cunha ampla diversidade de técnicas que van dende o óleo, pasando polo acrílico ata o grafito, tendo o debuxo como principal ferramenta e canle de expresión para canalizar os seus pensamentos recorrentes nun exercicio de autosanación. A estes pensamentos denomínaos zumbidos.

Estrutura dun zumbido abarca un proceso longo dende unha reflexión persoal sobre cuestións e temáticas que afectan a súa xeración, como son a diversidade sexual, o xénero ou a saúde mental, conseguindo deste xeito provocar no espectador distintos interrogantes sobre a identidade e a experiencia humana. Ovejero fala dos ecos do trauma e do pasado que resoan e compoñen o seu mapa emocional, que descompón e resignifica no profundo da súa identidade. Afonda o surrealismo e o simbólico, entrelazando os límites da anatomía e a introspección emocional. A súa obra está marcada por unha exploración inquebrantable da forma humana, a miúdo presentada dunha maneira fragmentada e distorsionada que invita ao espectador a un espazo de contemplación e inquedanz

No marco do seu programa de artistas de media carreira, o CGAC presenta unha mostra individual da artista Mar Caldas, pioneira da arte feminista en Galicia. A súa obra, fundamentalmente fotográfica, renova sempre o seu cariz reivindicativo para atender aos diferentes atrancos que, pola súa condición, atenazan a vida das mulleres.

Desta volta, convídanos a un percorrido pola súa obra recente, na que o traballo das mulleres e a denuncia da súa escasa consideración, pasada e presente, ocupan a centralidade do discurso. A súa proposta fálanos da realidade laboral das mulleres galegas durante tres xeracións. Neta de sindicalista fusilado, Caldas reclama a súa identidade como vítima transxeracional do franquismo: neta de viúva abocada á escaseza e as privacións e filla de nai telefonista que perdeu o seu traballo polo feito de contraer matrimonio. A exposición desenvólvese en tres salas e conta, ademais, cun anexo documental. Coa fotografía como protagonista, desprega un amplo abano de formalizacións: colaxe fotográfica con imaxes apropiadas, series fotográficas de creación propia en grande formato, a imaxe fotográfica proxectada a modo de instalación e como base dunha obra fílmica... e mesmo unha peza fotográfica en formato “tarxeta para levar”. A terceira sala está dedicada ao proxecto Retrato de familia, realizado ad hoc para esta exposición.

A obra de Mar Caldas é conceptualmente densa, froito dun continuo e laborioso traballo de investigación, mais sintética desde un punto de vista formal, e procura sempre primar a comunicación coa persoa espectadora. A súa investigación atinxe tanto aos límites e á historia do medio fotográfico —aos seus usos e formalizacións fóra e dentro do eido da arte— como a outros campos segundo as necesidades específicas de cada proxecto.

A indagación que a artista fai nos eidos da historia contemporánea e da historia da arte moderna faise patente en forma de cadro ou escena de xénero. Dun xeito que diriamos poético, Caldas fai un exercicio de arqueoloxía, ao buscar, achar e analizar artefactos xerados mediante a arte académica e a fotografía profesional. Deste xeito, por medio da arte, reconstrúe o contexto en que determinadas pezas da cultura material de Galicia foron realizadas, para desvelar a presenza soterrada das mulleres no rexistro histórico.

Con relevantes traxectorias individuais Concha Jerez (Las Palmas de Gran Canaria, 1941) e José Iges (Madrid, 1951) desenvolveron de forma paralela, desde hai máis de tres décadas, unha produción común que se contamina e se enriquece na diferenza das súas respectivas linguaxes. A partir do concepto de resignificación, esta mostra conxunta reúne obras realizadas entre 1989 e 2023. Baixo esta idea, o que Iges e Jerez propoñen é, nas súas propias palabras, “unha operación que permite asignarlles a un obxecto, a un medio ou a unha situación calidades ata ese momento inesperadas, imprevistas”. Na filosofía destas obras subxacen formulacións que enunciou Guy Debord tanto no seu libro A sociedade do espectáculo (1967) como na súa obra fílmica.

Esta exposición trata de mostrar esa parte máis animal na que vemos a un West coñecedor do seu próximo fin, que coa súa obra leva ó espectador a un mundo de desacougo. O inquietante faise presente a través da fragmentación dos cadros, que lle permite o autor xogar con distintas temáticas nunha mesma obra. Deste xeito, e tendo presente sempre o vestixio da morte, Philip West xoga coa sexualidade bruta, os insectos e a natureza, creando un mundo desalentador no que o corrente flúe co inhabitual.

Esta mostra de Juan Barreto reúne 45 fotografías gardadas ata o 2007, momento no que empeza a realizar as intervencións, que sintetizan unha visión persoal a partir do uso de colaxe, a liña e a cor, incorporando figuras alongadas que vense na obra máis plástica de Barreto.  Estas fotografías abordan temáticas como a literatura, a música e referencias a creadores como Federico García Lorca, Luis Cernuda, Manuel de Falla e Eugenio Granell.

En 1996 Jim Morrison escribe The End un tema co que dicía adeus a unha parella sentimental e que derivaría nun lisérxico e famosísimo spoken word. Nesta canción, de extrema pulsión vital, os símbolos entrecrúzanse e lévannos nunha viaxe polo ciclo ciclo infindo da vida. Agora Carlos Aires recolle esta inspiración e afonda na idea de final, na delgada liña que separa vida e morte nun mundo marcado pola violencia, o xenocidio e a ansiedade suicida.

En The End atopámonos cara a cara co derrube da cultura occidental asentada na busca de coñecemento, os mitos, as artes e o afán científico, pero tamén na loita relixiosa, na pugna polo territorio, na alienación e a distopía. The End lévanos a pensar na fin dun ciclo e en ídolos caídos, pero tamén na esperanza, na nosa capacidade de apuntalar, de soster de forma individual e tamén colectiva, para evitar a destrución.

Carlos Aires nace en Ronda, Granada. Después de licenciarse en Bellas Artes por la Universidad de Granada en1997, se traslada a Holanda y completa sus estudios de postgrado en la Academia Fontys (Tilburg, Holanda), el HISK (Amberes, Bélgica) y la Universidad Estatal de Ohio (EE.UU.).

Un proxecto expositivo-colaborativo de investigación emocional, plástica e estética sobre o trastorno narcisista xestado por Ana Costas para oito artistas coa colaboración de Carlos Villanueva. 

A mostra consta de oito pezas, resultado da interpretación dos 8 conceptos que se lle asignou a cada artista e unha peza en audio que reproducirá en bucle a voz da súa propia creadora, Rita Más Ibáñez: interpretación da 'Envexa' por Montse Rego, do 'Egoísmo' por María Xosé Díaz, da 'Mezquindade' por María X. Fernández, da 'Traizón' por Ana Costas, da 'Mentira' por Ricardo de Campos, da 'Vanidade' por Ruth Lodeiro, da 'Hipocrisía' por Marita Carmona, da 'Mediocridade' por Alma Pérez, e da 'Narcisa' por Rita Más Ibáñez.

Ao longo da historia, as mulleres sempre foron relegadas nas marxes da educación artística. Expedientes para o establecemento dunha escola de nenas nos que se especificaba que o interese que existía para que as mulleres aprenderan a debuxar era, unicamente, que puideran despois trasladar a aprendizaxe a labores de bordado, citas nas que se expoñía que as nenas debían sentarse lonxe dos nenos para non distraelas, ou escritos nos que se explicaba que as nenas tiñan que atender a clase polas mañás porque ningún pai querería que a súa filla volvese a casa de noite.

A escaseza de alumnas matriculadas e a súa práctica inexistencia dentro dos cadros de persoal do profesorado demostran as grandes dificultades que tiñan as mulleres para accederen a ensinanzas artísticas. Con motivo do Día Internacional da Muller, o Arquivo de Galicia inaugura a exposición Mulleres artistas: aprendendo o oficio, que reflicte o difícil camiño ao que moitas tiveron que enfrontarse para conseguir o recoñecemento social da súa capacidade creadora, así como o acceso á educación artística.

A mostra exhibe un total de 39 documentos orixinais de entre 1785 e 1962 procedentes dos fondos da Real Sociedade Económica de Amigos do País e a Escola de Artes e Oficios. Informes, regulamentos de funcionamento das escolas, fotografías, láminas utilizadas como modelos para a aprendizaxe do debuxo ou exercios realizados polas alumnas son algúns dos materiais que podemos atopar nesta mostra e que reflicten a situación das mulleres na educación artística en Santiago de Compostela.

Exposición de abstración xeométrica contemporánea asinada por Anabel Álvarez Goyanes.

O traballo recente da Álvarez Goyanes representa o rigor na exploración das posibilidades plásticas da xeometría, a delicadeza na construción da paleta cromática e a sensibilidade no uso combinado de forma e cor para xerar a ilusión de volume, movemento e profundidade a partir da linealidade do soporte plano.

É unha man tendida ao espectador, unha invitación a transcender as limitacións físicas do noso espazo tridimensional e a participar no xogo das realidades visuais alternativas.

Ao longo da súa historia o cómic sempre mantivo unha evidente relación con outras artes, tanto anteriores coma contemporáneas a el. Esta mostra bibliográfica pretende ser un pequeno exemplo deste continuo diálogo, presentando algunhas das súas vertentes máis destacables.

Poñendo o foco nas artes gráficas e audiovisuais, inclúense distintas representacións, dende as narracións sobre historia da arte e as súas grandes figuras, ata as viñetas que sen abordar unha temática artística convértense en arte experimental en sí mesmas. En definitiva, obras que salientan e expanden as barreiras desta lonxeva relación como froito dese xa mencioado diálogo interartístico.

Pode visitarse na zona da Bedeteca durante o horario de apertura da biblioteca

O Día Mundial da Poesía é unha efeméride que se vén celebrando desde 1999, cando a Conferencia Xeral da UNESCO fixou o 21 de marzo, coincidindo co inicio da primavera, como o día elixido para conmemorar a arte poética e promover a lectura e escritura da poesía en tódalas súas manifestacións.

Dende a biblioteca Ánxel Casal queremos aproveitar esta oportunidade para render unha homenaxe ao poeta Antonio Machado (1875-1939), do que neste ano 2025 cúmprese o 150 aniversario do seu natalicio.

O ilustre poeta sevillano foi un dos primeiros representantes da famosa Xeración do 98; introduciu en España o modernismo (eido tamén cultivado polo seu irmán Manuel, do cal tamén expoñemos algunha obra coescrita con Antonio). Máis tarde, desenvolveu unha poesía de corte intimista e simbólica, inmortalizada na súa obra máis coñecida, Campos de Castilla.

A pegada de Antonio Machado na literatura e na cultura españolas e universais do século XX é inabarcable. Pintores como Picasso e Miró, poetas como Jorge Guillén e García Lorca, e cantautores como Joan Manuel Serrat, homenaxearon ao xenio.

Que mellor ocasión que recibir a chegada da primavera e o Día Mundial da Poesía con estes versos que Machado escribiu nun dos seus poemas máis coñecidos:

Mi corazón espera también, hacia la luz y hacia la vida, otro milagro de la primavera.

No 2º andar do 21 de marzo ao 19 de abril. Pode visitarse no horario de apertura da biblioteca.

Unha nova exposición que terá como eixe o pop art de Jorge Agra e o realismo das esculturas de Óscar Aldonza.

Jorge Agra comeza a súa andaina na arte na década dos anos 70 mentres estudaba en Madrid. Xa nos 80 entrou en contacto con outros artistas como Antón Reixa, Carlos Berride, Antón Patiño e Menchu Lamas, cos que colaborou. Dentro deste mundo da cultura, vese fortemente influenciado por Equipo Crónica e o Pop Art americano. Destas inspiracións nace o estilo propio de Jorge Agra, unha plasmación de diferentes iconas da televisión, do cine, das revistas ou da cultura, entrelazados con toques satíricos. Exhíbense os lenzos máis característicos que recollen a síntese do traballo de Jorge Agra.

Acompañando esta mostra pictórica atópanse as obras de Óscar Aldonza, unha recompilación de pezas de varias etapas e influencias diferentes, onde se pode observar a multidisciplinariedade do artista. Preséntanse obras realistas en terracota, instalacións e traballos en bronce. Unha exposición na que o artista nos convida a reflexionar sobre temas como o amor, o xénero ou cuestións universais.

Exposición de Amaya González Reyes

A súa obra, que podería definirse como interdisciplinar, está presente en exposicións de arte contemporánea en centros de recoñecido prestixio (CGAC, MARCO, MAC, Círculo de Belas Artes, etc..) así como en numerosas coleccións privadas e/ou públicas, como no CGAC (Santiago de Compostela) ou o Museo de Arte de Santander (Cantabria).

A Biblioteca Anxel Casal cede o seu espazo a Santiago Losada, usuario da biblioteca e coleccionista de libros para que no mes do libro poidamos desfrutar dalgúns dos exemplares da súa colección Losada Díaz.

Trátase dunha mostra con 15 exemplos seleccionados que mostran a evolución dos sistemas de ilustración dende 1809 a 1916: gravado, litografía, xilografía, calcografía e as súas variantes. Con ilustracións de Alphonse de Neuville, Gustave Doré, Charles Knight, Jules Girardet ou Randolph Caldecott entre outros. 

Pode visitarse no andar baixo durante o horario de apertura da biblioteca.

Ediciós do Castro, nada tras a creación do Laboratorio de Formas, fundado por Díaz Pardo e Seoane, publicou máis de 70 obras repartidas nunhas 20 coleccións entre 1963 e 2008. Entre estas coleccións destacamos a Biblioteca do Exilio, pequena escolma de obras de diferentes xéneros e autores, non sempre galegos, que se completa con outros documentos fóra de colección sobre a emigración e o exilio galego.

Pode visitarse no terceiro andar durante o horario de apertura da biblioteca.

Ediciós do Castro, nada tras a creación do Laboratorio de Formas, fundado por Díaz Pardo e Seoane, publicou máis de 70 obras repartidas nunhas 20 coleccións entre 1963 e 2008. Entre estas coleccións destacamos os Cadernos do Seminario de Estudios Cerámicos de Sargadelos nos que se plasmarían diferentes aspectos desta arte popular a través de conferencias, estudos de autor ou as experiencias da Escuela Libre y Laboratorio Cerámico de Sargadelos.

Pode visitarse no terceiro andar durante o horario de apertura da biblioteca

O Museo do Pobo Galego súmase ás homenaxes ao intelectual e artista Isaac Díaz Pardo, protagonista do Día das Artes Galegas, cun programa de actos en lembranza do que fora membro fundador e presidente do seu Padroado desde o ano 2000 até o 2011.

Entre as actividades previstas, inclúese unha intervención nos espazos da zona noroeste do Museo, cuxa apertura está prevista para mañá venres, 4 de abril, ás 12 horas. Espazos contra o baleiro fará un percorrido pola figura de Isaac Díaz Pardo e o seu papel na refundación do Seminario de Estudos Galegos, a súa particular vinculación co Museo do Pobo Galego e o seu labor a prol da memoria histórica. Tres facetas do intelectual que quedarán reflectidas a través de documentación gráfica e bibliográfica e unha pequena escolma de pezas do autor, material pertencente aos fondos do Museo. 

Nova exposición individual que ten como protagonista a exuberancia sensorial e a explosión cromática da pintura da artista zaragozana Alejandra Atarés (Zaragoza, 1987). 

En Flores: resistencia, poder e renovación volveremos atopar o personalísimo código estético da súa pintura, onde a cor saturada e un xesto decidido póñense ao servizo do matérico e da desbordante personalidade da artista. Unha exuberancia floral menos naturalista, máis conceptualizada que en traballos anteriores, que evoluciona no espazo pictórico cunha forza inusitada. En sazón, as flores de Atarés dan lugar a unha trasfega visual que flúe desde o fondo das pezas cara ao público conectando desde o sensorial, bordeando o sinestésico. 

Rafael Úbeda leva pintando sete décadas. A exposición Úbeda. Visión retrospectiva abrangue unha ollada completa da súa traxectoria creativa, afondando nos fitos máis relevantes da súa obra e das pezas representativas que marcaron cada etapa do camiño. 

O artista, logo de sete décadas en activo, representa unha parte da historia da arte que enriquece o patrimonio de Galicia, así como unha das figuras das artes plásticas máis notables en España con conexións en diferentes lugares e escolas de Europa.

Esta mostra supón un relato pictórico que ten en conta as súas etapas vitais, moi vencellada aos lugares nos que habitou (Pontevedra, Madrid, Holanda e Italia). A exposición propicia unha viaxe polo universo e a biografía dun creador que representa un dos nomes principais da pintura galega. Así, o Museo Centro Gaiás reúne nesta mostra 56 pinturas, cinco debuxos e unha peza audiovisual inédita que axuda a comprender a súa evolución.

 “Playmobil Compostela” chega en abril a Área Central. Trátase dun evento que fará desfrutar ás persoas que se emocionan coa beleza do pequeno e que valoran o detalle e a creatividade.

O trasfondo desta actividade é solidario e ten como eixe común os clicks de Playmobil®. “Playmobil Compostela” é unha actividad organizada en colaboración con Playmogalicia, Esta exposición non está organizada por (c) Playmobil/Geobra Brandstaetter stiftung & Co.

Desde o martes 8 de abril e ata o 9 de maio Área Central contará con catro dioramas artesanais. Son recreacións feitas cos clicks nas que cada detalle conta.

A temática será diversa para sorprender aos visitantes de Área Central. Desde o día a día nun aeroporto pasaremos á estampa vacacional dun camping. Veremos tamén a recreación do desembarco de Catoira e un porto comercial do século XVIII.

Os dioramas poderanse ver todo o mes. E estarán acompañados dous fins de semana por unha feira comercial.. A primeira feira celebrarase os días 12 e 13 de abril e a segunda os días 26 e 27 de abril. Expositores procedentes de puntos diferentes de España traerán os seus produtos de Playmobil®. Coleccionistas, afeccionados e curiosos revolverán e seguro que atopan a peza que buscan.

Estas feiras estarán operativas de 10.00 a 21.00 horas, tanto o sábado como o domingo. Os días 12 e 13 de abril asistirán os seguintes stands: Frikycollection (Madrid), Toysspain (Cataluña), Playmomark (Madrid) e Playmocampoo (Palencia).

Esta actividade ten un trasfondo solidario. Detrás está Playmogalicia, unha asociación cultural que desenvolve dous programas: o de urnas de Playmobil® hospitalarias e o de xoguetes para a infancia hospitalizada.